Open Source Web Design

اکنون تصور کنید که اگر هر یک از هتل های موجود در یک خیابان قسمتی از پارک مرکزی شهر را برای خود جدا کرده و یک حصار به دور آن بکشند و از این طریق، دسترسی ساکنان خود را به آن قسمت محدود کنند چه قدر بد می شود! همین که هر یک از ما فقط به قسمتی از پارک دسترسی داریم به اندازه کافی ناراحت کننده است. ولی یک مشکل دیگر هم وجود دارد و آن این است که ساکنین یک هتل نمی توانند به قسمتی از پارک که به هتل دیگری اختصاص دارد بروند. و به جای این که یک محدوده بزرگ، زیبا، سرگرم کننده و مملو از تاب و سرسره داشته باشند، ناچرند به قسمت های کوچکتر، بی روح و کسل کننده بسنده کنند. موضوع وب نیز شبیه همین داستان می باشد.

در سال ۱۹۹۴، شرکت Netscape اولین حصارها و موانع را برای وب ایجاد کرد و برنامه مرورگر خود را به گونه ای متفاوت از بقیه برنامه های مرورگر طراحی نمود. این شرکت برای این که بتواند توجه کاربران بیشتری را به سوی خود جلب کند، عمومیت HTML را زیر پا گذاشته و مواردی را به HTML اضافه کرد که شناسایی و خواندن آنها فقط برای برنامه مرورگر مخصوص این شرکت امکان پذیر بود.

به عنوان مثال، اگر صفحه ای شامل تصاویر، متن های رنگی، و آیتم های اضافی دیگری بود، فقط کاربران Netscape می توانستند آنها را مشاهده کنند. افرادی که از برنامه های مرورگر دیگر استفاده می کردند، هنگام باز کردن این نوع صفحات با پیغام های خطا و نتایج عجیب و غریب رو به رو می شدند و یا اصلا هیچ اطلاعاتی دریافت نمی کردند.

ولی مردم از این امکانات اضافی راضی بوده و تا حد زیادی به آنها علاقه مند شدند تا جایی که همه به جمع کاربران Netscape اضافه شدند. در ژوئن ۱۹۹۶، این برنامه به عنوان مشهورترین نرم افزار رایانه ای شناخته شد. Microsoft نیز همین مسیر را ادامه داده و برای جذب کاربران، موارد غیر استانداردی را به HTML افزود که فقط Internet Explorer، یعنی برنامه مرورگر شرکت Microsoft توانایی شناسایی آنها را داشت.

طبق پروژه استاندارد سازی وب (Web Standards)، که از ائتلاف بزرگترین طراحان وب به وجود آمد، طراحان وب ۲۵% زمان خود را بخاطر بکارگیری از تگ های اختصاصی و نوشتن نسخه های متعددی از یک صفحه برای ارضاء هر یک از برنامه های مرورگر از دست می دهند. این موضوع نوعی آشفتگی محسوب می شود و اصلا مطلوب نیست.